€ternal-u.know

ฮ่าๆ..เราเรยตอบว่า แน่นอนค่ะ..ฮิฮิ แล้วเค้าก็เดินเข้ามาขอดูกระเป๋าที่ติดรูปดารา หลอกถามว่าจะมากี่โมงก็บอกไม่รู้ๆ แล้วบางทีก็บอกว่าใกล้เข้ามาแล้ว

   ซักพักเที่ยงกว่าๆแล้ว โว๊ยตอนนั้นเทพก็ยังไม่มา ท้องร้องแบบว่าไส้กริ่วแล้ว.. ไม่ไหวแล้ว ซักพัก ขบวนก็มา มีรถบัสSm แปะหมดเลยทั้งคัน ทีแรกคิดว่าคันนี้ ทุกคนที่มารอ เอาฟะ กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ น้องที่บอกว่าจะอยู่เฉยๆ วิ่งแจ่นไปคนแรก 55+คิดแล้วก็ขำ พอขึ้นไปด้านบนแล้ว
ทุกคนก็เหย่งๆขาเต็มที่ ไอ้เราก็ชูมันเต็มที่ผ้าเชียร์ ยุนโฮ๊ะ Chan Lak ter..คิดในใจเอาแล้วฟะ ถึงเราไม่เห็นพวก
แต่ไงพวกเค้าก็เหนแล้ว ซักพักคนก็หดหาย ไปหน้างานหมด ในใจเรา โอว้มันไม่น่าจะง่ายขนาดนี้นะ อะไรจะเปิดเผยขนาดนั้นฟะ เดินไปเดินมา งงๆ

ยังมะพอ ยังให้ไอ้ฝ้ายถือผ้า แล้วซันวิ่งไปถ่ายระยะไกลอีก เอิ๊กๆ ทดสอบๆก่อนเข้าไปชูในคอน

เลยไปหน้างานอีกที..โทรหาพี่มาศ ที่นัดกันไว้ตั้งแต่เช้าแล้ว พี่แกก็ยังไม่มาซักกะที คือจะให้พี่แกมาช่วยขายผ้าเชียร์หน่อย คือเกิดมาซันยังไม่เคย

บรรยากาศหน้างาน....ไหงบอกข้าวขายถูกไง เหอะๆ ยังไงก็ยังแพงอยู่ดีอ่ะ เหอะๆ ....

เจอแต่โซนSj เรยถ่ายๆมานะ อยากบอกว่าซันหาดงบังยากมากเรย เล็งๆอยู่ แบนเนอร์ๆ

ขายของเลย แล้วไม่รู้จะขายตรงไหนด้วย..ไม่รู้จะเริ่มไงดี จนพี่มาศมา โว้ เย พาคนหล่อคนนึงมาด้วย แป่ว แหว่ว เพื่อนพี่มาศคนนี้โคฟเวอร์ชายนี่ชนะเลิศ
ไปเต้นให้ชายนี่ดุอ่ะ เมื่อครั้งแล้ว ในใจเราก็คิดว่า ''สมละ หล่อ หน้าหวาน..หึหึ แต่ยักไม่พูดไม่จาฟะ'' คือก็ได้พี่คนนี้มาช่วยขายผ้าอีกแรง ฮ่าๆ
แต่พี่แกกลับเอาผ้ามาบังแดดซะงั้น .. ซักพักเดินไปหน้างาน เอาฟะ จากการที่เคยบอกพี่มาศว่าขายของมะเป็น ซันนะ..ชูผ้าแล้วตะโกนเลย

  ''ผ้าเชียร์ยุนโฮ สำหรับบอกรักยุน มีสองแบบให้เลือก อยากจะบอกรักเป็นภาษาไทย หรือเกา เลือกได้เรย เอาไปHBD ยุนโฮกันในคอนนะทุกคน
ให้ยุนได้เหนว่าพวกเรารักเค้ามากแค่ไหน เอ่อ สีเขียว สีโปรดยุนด้วย'' ฮ่าๆ พูดแบบนี้ติดต่อกันเป็นร้อยรอบ(เรื่องจริง)
จนคิดเรยว่า เสียงตูต้องเหือดหายก่อนไปกรี๊ดยุนโฮแน่เลยโว๊ย กับการตะโกนขายของเนี่ย ..ซักพักเริ่มวุ่น น้องๆพี่ๆป้าๆ หลายคนสนใจเข้ามารุมล้อมกันใหญ่
แล้วมีแค่30ผืนเอง ไม่เพียงพอเท่าใด แบบแรก16 แบบที่สอง14ผืนเอง คุณแม่ของน้องๆบางท่าน ยังซื้อให้ลูกเลย แสดงว่าfcยุนมีตั้งแต่รุ่น..
น่าภูมืใจจริงๆเลย รู้สึกดีมาก เราก็ย้ำๆ ย้ำแบบมากๆอ่ะว่าต้องชูให้ยุนโฮเห็นให้ได้นะคะ สู้ๆ
   ซักพักเมย์โทรมา เป็นเพื่อนที่นัดเจอกันเป็นชาติ ฮ่าๆ มาอีกแรง+พาเพื่อนพ้องมาอีก3-4คน มาช่วยเราขายผ้าต่อ แล้วซื้อเราอีก ซักพักเริ่มหมด
เรยไปหาไรกิน ละอ่ะ ทำบัตรคอนหาย เรยไปต่อแถวใหม่ เมย์ซื้อให้ใหม่800double หึหึ.. เรากินข้าวเสร็จ
แล้วบอกเมย์ว่า เอ่อ เค้าอยากอาบน้ำมากเรย(คือยังไม่เลิกล้มความคิดนี้อ่ะ ยังมีอยู่ในหัวอีกนะ หึหึ) ไม่รู้อ่ะ แต่เดินทางมาไกล อยากสดชื่นกว่านี้
ตอนนั้นมันบ่ายโมงครึ่งแล้ว ประตูคอนมันเปิดให้เข้า2โมงอันนี้รู้ ช่วงที่เดินกลับ พี่มาศก็โทรมาใหญ่เรย น้องซันตอนนี้เค้าต่อแถวกันแล้วนะ
แล้วน้องอยู่ไหนเนี่ย จะมาทันหรอ แล้วเราจะจองที่ยังไงอ่ะ ให้พี่จองก่อนนะ เราไปอาบน้ำเป็นชม.กว่าจะเสร็จ เมย์ก็นอนรอ เหอะๆ เรารู้ว่าตัวเองช้า
แต่ว่า คือใจมันก็คิดว่ายังไงมันตึงแทรกได้น่า(แต่คิดผิด).. พี่มาศโทรมาเป็นสิบ แล้วก็น้องที่จะเอาผ้าที่สั่งไว้ก็โทรมา พี่อยู่ไหนคะ หนูที่สั่งผ้าพี่ไว้ไง
เราโคตรมึน กำลังอาบน้ำอยู่ เมย์ก็บอก ซักๆ โทรสับ เป็นสิบกว่ารอบ คิดละขำ.. ซักพักอาบน้ำเสร็จ โทรกลับหาพี่มาศ พี่แกเข้าไปในคอนแล้ว

ขอขึ้นด้วยรูปบยก.หน้าคอนนิดนุง ตรงนี้แดดร้อน เรยไปหาที่เย็นๆนั่ง

 ถ่ายเล่นน่ะ ก่อนเจอตัวจริง

รูปหน้างานนะ หาดงบังเจอแว้วว เอิ๊กๆ คนไปมุงถ่ายเยอะมากอ่ะ ต้องรอจังหวะๆ

อันนี้ถ่ายป้ายSm town หน้าสุดๆๆ เลย

ระหว่างกำลังรอเจ๊มาศ ก็แลเห็นแบนเนอร์YunhoJaejoong อ๊ากก><^^__^^

ชอบอย่างบอกไม่ถูกอ่ะ...ออกวายหน่อยๆ(ถูกจายขาโจ๋ วาย เอิ๊กๆ)

แลไปเห็นแบนเนอร์Min Prince Shim ย๊ากก ต้องถ่ายให้ได้ เอิ๊กๆ

พี่ๆบ้านforchangmin เค้าถามว่า เอิ๊กๆ น้องชอบcople homin หรอ ทุกคนขำกันหมดเรย

เอาผ้าเชียร์ยุนไปชูอ่ะ ฮ่าๆ เราก็ขำตัวเอง...><~~

เราแปลกตัวเองมากเรย มีน้องคนนึงเคยคุยกันทางM แล้วเค้าขอบยุนโฮ เรากลับจำหน้า

น้องเค้าได้(น้องแล้วรึ เอิ๊ก ดูตัว)..น้องเค้าชู้ กุ๊ฟฟี่ แหะๆ

  เดินเข้ามาละ เอ่อบอกกับเมย์ว่าทีนี้ครบแล้วนะไม่ลืมไรแล้ว เอาผ้าพาดบ่า แช๊บบบ..เสียงรถด้านหลังพุ่งมา ขึ้นไปทางขึ้นศิลปิน  เป็นรถตู้สีดำ เราบอกกับเมย์ว่า โอย สงสัยเป็นศิลปินในSm ซักวงแหล่ะเมย์ ดีใจลึกๆหว่ะ ที่เค้าเห็นเราสองคน คือตอนนั้นตรงนั้น มีแค่คนใส่เสื้อสีแดงอยู่2คน กำลังเดินหน้าบูดบึ้ง หึหึ.. พูดกันใหญ่เรย เราสองคนนี่ก็มีบุญเน๊อะ ให้เค้ามองออกมาจากกระจก เพราะกระจกมันดำ จะวงไรก็ชั่งเหอะ แต่ที่แน่ๆในรถตู้สีดำคันนั้นต้องเป็นศิลปินแน่ๆ เอ่อ มีการขำกับเมย์ต่ออีก คือตอนนี้ยังไม่เอ็ดใจว่ารถนั่นคือ
รถวงอะไร ยังเดิน ไปต่อ..(เรื่องทั้งหมด มันเกิดเพราะความรุงรังของเราคนเดียว ช้า+เฉื่อย)

รูปด้านล่างนี้ กำลังเป็นช่วงประมาณบ่ายโมงกว่าๆนะ กำลังขายผ้าอย่างทรหด เอิ๊กๆ

 555+พี่มาศพาพี่สุดหล่อ แต่..เอิ๊ก กลัวแดดมาด้วย

ชาวแคส ชื่นชอบกันเยอะ เอิ๊กๆ หน้าหวานน่ะ

  รู้ไหม พึ่งมารู้ทีหลังตอนกลับบ้านว่า รถคันสีดำนั้น คือรถตู้เทพๆๆๆ ตอนคุยโทรสับกับเมย์ มั่นใจ90%ก็ว่าดิ เห้อ รู้ได้ไง ซันแบบจะชอตให้ได้เรย
ทำไมไม่รู้ตอนนั้น ทำไมพึ่งมารู้ตอนที่กลับบ้านแล้ว โอยยย..ย๊ากกก (เราก็โชคดีเหมือนกันนะ ในใจก็คิด)..
พูดใหญ่เรยว่า ถึงแม้เราจะไม่เห็นเทพ ให้เทพได้เห็นเรา เราก็ดีใจมากแล้ว เมย์บอกว่า คนแรกในดงบังที่จะสังเกตสิ่งแวดล้อมด้านนอกกระจกคือ
ชางมิน ฮ่าๆ เราคิดว่านะ พวกเค้าต้องเม้าส์กันแน่ๆเรย ว่ามีแคสสองคน คือตรงแถวนั้นไม่มีไค..เอ่อแล้วรู้ได้ไงว่าเป็นแคส
ก็ใส่สีแดงนิ เรื่องนี้ทำเราเกือบชอตแล้ว..การ์ดชอบหลอกอ่ะ รถคันที่มะเช้าเรารอ ไม่ใช่ แต่เป็นคันนี้ เราเรยพูดว่า(ความรุงรังของซันก็เป็นประโยชน์เหมือนกันนะ)
แต่เราว่ามันเป็นที่ดวงมากกว่า ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้เกิดสิ่งMiracleกับซันและเมย์ ย๊ากก(พิมพ์ไปก็กรี๊ดไป)

 

รูปนี้หน้างานแหล่ะ

  คราวนี้หาทางเข้างานละ แต่เมย์ก็ต้องแลกบัตรกับน้องคนที่นัดก่อนคือทีแรกเมย์ALไง จะมาARกับซัน..ก็นะ แล้วคราวนี้แลกเสร็จเอ้าท์ หาทางเข้าละคราวนี้..เชื่อไหมว่าเดินวกวนไปมาแบบอ้อมโลกอ่ะ หาทางเข้าARมะเจอไปโผล่AL ไคว่ามันใกล้กัน เพราะ
สตาฟคนนึงแหล่ะบอกว่าน้องเลี้ยวขวานะ เดินๆไปเด๋วก็เจอ โห ทำเอาเราขาแทบ ..หึหึ แล้วกลับมาที่เดิมตรงสตาฟคนนั้น
เมย์ยังบอกว่า เอ่อ เจออีกครั้งพี่แก ..หึหึไม่รอดแน่ ฮ่าๆ แล้วก็เดินไปอีก ไกลเหมือนกัน(สุดๆ) กว่าจะหาทางเข้าได้
ชีวิตหนอ ชีวิต คราวนี้รีบวิ่งเข้าไปเรย หาพี่มาศ โห มองไกลๆพี่มาศอยู่นั่นหว่ะ เอ่อ ที่ตรงนี้ดี มันเป็นที่ๆเกือบทางลง แต่ก็ชัดดี
แต่เราแยกไป หาที่แบบขอบๆอยู่ แต่มันก็ไม่ขอบนะ มีคนจองเยอะ เรยอยู่ออกๆมามากๆ เรยนั่งมันตรงนั้น เค้าก็เปิดดนตรีไปเรื่อยๆSample
อยากบอกว่าเราหิวอีกแล้ว สลับกันใหญ่เรย ชีวิต แล้วอยากบอกว่าผู้ชูอ่ะ อยู่ที่ละ ลืมเอามา คือเราจะมีไม่ครบจำนวนที่ต้องการอ่ะ

 รูปเมย์ เอิ๊กๆ ระหว่างโทรหาน้องคนที่จะแลกบัตรด้วย

        เปิดSampleเข้าไปVTRทุกคนก็กรี๊ดใหญ่ คือเรากรี๊ดแรงไม่ได้ เด๋ว..รั่ว ฮ่าๆ จริงๆนะ หกโมงเกือบครึ่งอ่ะ กว่าจะออก เปิดตัวด้วยชายนี่ ช่วงนั้นชีวิตเริ่มโอย ตูจะรอดไหม เบียดกันอย่างแรง เมย์ตัวสูง แต่ซันเตี้ย ก็บ่นๆอยู่ มองก็ไม่เห็น ต้องเหย่งแล้วเหย่งอีก
แบบSampleชูผ้าหลายร้อยรอบ ฮ่าๆ ชุจนเมื่อยกับเมย์ คืออยากเล่าว่าจะแบ่งSectionออกเป็น3ส่วนนะ ผ้าอ่ะ
ด้านกลางๆมันชอบเหี่ยวอ่ะ เราเรยให้เมย์กำสองข้าง เราจะเสียบด้านกลาง ตกลงกันอย่างดิบดี ฮ่าๆ ชูเข้าไป ตอนชายนี่ออกมา ก็ชูเข้าไป
คนด้านหลัง บางคนก็บอกว่าเอาลงเด๋วนี้ บัง..เราแบบ เอ่อ เอาลงก็ได้ฟะ แต่ถ้ายุนออกมา ตูไม่ยอมแน่ๆ หึหึ..

   แล้วไม่นานดงบังก็ออกมา ไปออกด้านหลังที่พี่มาศยืนอยู่นุ่น ยุน ..เมย์เค้าจะไปแล้วนะ เรยวิ่งแยกออกมา ไปตรงนั้นชูผ้าเข้าไป  ด้านหน้าเป็นคนถือผ้าชางมิน แหะๆ อยากบอกว่าเรียกตลอดYunho Yunho Yunho เรียกจนแสบคอ ไอ้หมีไม่หันมาอ่ะ
แอบเสียใจลึกๆ เรยบอกกับคนข้างๆว่า มา เรามาเรียกพร้อมๆกัน เอาฟะ..Yunho Yunho ยุนโฮ๊ะะะ..
หมีแอบหันมาแล้วอมยิ้ม ร้องเพลงHug อยู่ไง อ๊ากก ในใจชั้นก็อยากไปให้รอบนะ อยากเจอ เรียกทั้งแจจุง แล้วคนอื่นๆ แต่ไงต้องเลือกหมีก่อนแหล่ะ หึหึ..ช่วงนั้น ก็เหมือนฝัน ว่าเราตาฝาดไปหรือป่าว เราได้เจอยุนโฮ ได้เห็นสดๆ ใกล้ขนาดนี้เรยหรอ ใกล้แค่เอื้อม
ถ้าตรงนั้นไม่ได้กั้นไว้ เราคงสามารถเดินไปแล้วพูดกับยุนโฮได้.. รู้สึกแบบนั้นจริงๆ เราคิดว่าเราควรชูให้ได้มากที่สุด ชูเข้าไปนะ  ชูจนสุดแขน ไม่ว่ายุนจะเห็นหรือไม่ ถึงหันหลังให้ แต่ก็ยังดี รู้สึกดีใจลึกที่ผ้าเชียร์ออกVTR ตอนเค้าฉายมาตรงยุน พร้อมกับของปริ้นท์ชิม..เอิ๊กๆ
ตอนเพลงจบ หมีหันมาแล้วเหลือบมอง แล้วยิ้ม รู้สึกจี๊ดๆลึกๆ แล้วหมีก็ไป อยากบอกว่าเพลงนี้Hug เป็นเพลงที่ซึ้งจริงๆ เพลงแรก
ที่ดงบังเกิด.. ซันจำไม่ได้นะว่าเพลงอะไรมาก่อนมาหลัง แต่อยากบอกว่า ซันรอแต่ดงบังตลอด จ้องตลอดว่าเมื่อไหร่ดงบังจะออกซักที
รอแบบใจจดใจจ่อมาก เพราะส่วนใหญ๋เป็นSjอ่ะ กว่าดงบังจะออก แต่หลังๆสลับกัน

     ตอนเพลงRap ที่ยุนออกมา พร้อมกับมิค ชินดง คีย์ แล้วก็ ช่วงนี้เป็นช่วงที่อยากเล่ามากๆ เพราะตอนนี้นี่นะ ไม่คิดว่าตัวเองจะชูผ้าได้ทัน  แล้วไปอยู่หน้าด้วย เกือบขอบจริงๆ ยุนมันเห็นอ่ะ คือตอนนั้นมั่นใจนะ แต่ว่าที่ทำให้มั่นใจมากขึ้นก็ตอนที่Ch7เอามาออก ชัดมากเรย เราชู แล้วถัดจากซํน เป็นเมย์ที่อยู่ห่างกันนิดนุง เพราะตอนนั้นเราเบียดๆไปด้านหน้า เอิ๊กๆ แต่ก็โดนหลายอย่างแหล่ะนะ
แต่ทนเอา .. เห็นในคลิปch7เอาออก ชัดเรยอ่ะ มั่นใจเพราะว่า เป็นคำว่า Eternal-uknow คือผ้าเชียร์เรามีสองด้านไงดูรู้เรย ว่าอันไหนใช่ แล้วสีเขียวไม่ค่อยมีเรยนะ ผ้าเชียร์ จึงไม่เหมือนไค 555+
 กว่าจะได้เจอยุนโฮ ก็ปาไปอีกนาน ซักพัก เริ่มไม่ไหวแล้ว คิดไปคิดมา หมีมันจะเห็นก็แล้วแต่ดวงแล้วกันนะ เพราะซันไม่ไหวแล้ว
ปล่อยเมย์ยืนไป เรามองไม่เหน ต่อให้อยู่ติดขอบก็เถอะ ไม่ไหวจริงๆ เลยหาที่ชิวๆอยู่ เดินไปหาพี่มาศที่เดิม ถามว่าข้าวที่ฝากอยู่ไหนอ่ะ
(ยังจะห่วงกินอีก) คือช่วงนั้นแสบท้อง ตอนหมีออกมาตะโกนมากไปหน่อย แล้วก็กรี๊ดด้วย พี่มาศบอกว่าโดนเหยียบแล้ว oh my god.
กับข้าว+น้ำ+ขนม+สเบียง แงๆๆ โฮกเรย เอาฟะ คือARอ่ะ ไม่เต็มเรยนะ ว่างเยอะมาก ก็ดีไปอีกอย่าง ว่างๆเยอะเรย
อันที่จริงๆ คนที่ไปกระจุกอยู่ด้านหน้าก็จะไปตรงขอบๆตรงเวทีกลางๆอ่ะ พอนึกภาพออกใช่ป่ะ แล้วมันจะว่างๆอยู่ด้านข้าง แต่ไม่ได้ข้างจัด
จนมองไม่เห็นนะ แบบยังว่างอยู่เราเรยไปอยู่ตรงนั้น ยืนคนเดียวด้วย มันตรงspot lightพอดี ชูมันตรงนั้นละกัน
นี่เป็นความเชื่อของเรานะ แต่เราเห็นจริงๆ ว่ายุนโฮเวลาหันซ้ายอ่ะ จะเหลือบมอง เราซึ้งมาก จนน้ำตานอง ไหลพราก ตั่งแต่เพลง
Miroticแล้ว แต่เพลงที่ชัดเจนคือ Love in the ice เพลงนี้ชัดจริงๆ ว่ายุนหันมองแล้วยิ้ม รู้สึกดีมาก..ดงบังชอบไปโผล่ด้านหลังอ่ะ
หลังๆมา แล้วก็เดินไป คืออยู่ในหลุมก็เห็นไม่ทั่วคอนหรอกนะ เห็นแค่ตรงนั้น บังเอิญถ้าได้ใกล้ก็ได้ใกล้

  รวบรัดตอนเพลงhotmailนะ แอบจี๊ดลึกๆ อยากบอกว่าเราได้ใกล้กับsjบ่อยจริงๆ แล้วตามิคยูชุน+แจจุง+ชางมินอ่ะชอบเดินมาบ่อย
ยุนโฮก็ไม่ค่อยมา แต่ตอนที่จามา คนก็ขว้างของเยอะมาก จนทับผ้าชูเราหมดเรย เราแบบเกือบร้องไห้เรย เพราะมันคือผืนรองสุดท้ายแล้ว ในใจคิด
ทำไงดีวะ เรยขอร้องตะโกนเรียกการ์ดที่ยืนเก็บให้ได้มันตรงขอบๆไง กว่าเค้าจะเก็บให้ แต่ก็ดี มีช่วงหนึ่งที่ปาร์คเดินมา ทุกคนเรียก Yuchun Yuchun..
มีแฟนคลับคนนึงพูดว่า เป็นเกาหลีนะ ว่าเก็บหน่อยๆ ปาร์คก้มมอง แล้วอยากบอกว่าจับผ้าสีเขียวที่ซันขว้าางด้วยนะ แล้วก็อมยิ้มแล้วมีไคมะรู้ในSjเรียกปาร์ค
แล้วโบกมือBye โอ่ย ชีวิต ซักพักแจเดินมา หันมา Jejung Jejung แจดีมากๆเลยอ่ะ คือมีคนขว้างช้างให้แจอ่ะ ตรงด้านซันอ่ะนะ
แจเก็บอ่ะ เราว่ามันเหมาะสมกับแจจุงมากเรย แจจุงน่ารักมาก  ยิ่งไปกว่านั้นชางมินนะ ชิมชอบหันมาบ๊ายบ่าย ยิ้มๆ ..
 รู้ไหมช่วงนั้นตาซีวอนมายืนตรงเราบอ่ยโคตร มีการยื่นดอกไม้ให้ด้วยอ่ะ แล้วยื่นมือ สัมผัสมือตาวอน ฮ่าๆ ในใจคิด(ถ้าฉันรักพี่คงจะดีนะ ถ้าพี่เป็นคนที่ฉัน
อยากจับมือคงจะดีนะ แต่ก็ชอบนะ แต่ว่าไม่เท่ากับ..ดงบัง) คือSjนี่ชอบเล่นมากๆเลย โดยเฉพาะซีวอนนะ เวลาขว้างไรจะขว้างกับมาตลอด ฮ่าๆ
ฮาอ่ะ ตอนท้ายยุนกกำลังจะเดินมา เราก็เตรียมเก๊กจะขว้าง..ตายละ กำลังจะมาถึงพอดี เจ็ชินดิง หืม ลากกลับ(ในใจ ฮือๆ คือตอนนั้นน้ำตาไหลพรากจริงๆ)
เกือบไปแล้วจริงๆ เกือบไปแล้ว ใกล้แล้ว ฮือๆ ทำไมๆๆ ในใจคิดนะ.. ซักพักเราวิ่งเรย ไปจุ่มๆด้านที่เค้ายืนกัน พร้อมชูผ้าแบบแรก ไม่ชัวร์นะว่ามือเราป่าว
แต่ผ้าผืนนี้ก็มีน้อย ไคเอาไปชู รู้หมด ฮิฮิ แต่ดีใจนะ ที่ผ้าออกVTR Ch7 ถ้าไคสังเกิตจะเห็น แล้วบังเอิ๊ย มีคนถ่ายรูปตอนนี้ไว้ ขอบคุณมากๆนะ รู้สึก
ดีมากๆเรย ขำอ่ะ เห็นแล้วขำดีใจนะ ที่ผ้าจากblog Sunyunieที่ซันทำ ทำให้ผู้ชายที่ชื่อชองยุนโฮ พาลูกน้องฮาได้ ฮ่าๆ อยากรู้ว่า
ไอ้คำบนผ้ามันน่าขำตรงไหนอ่ะ แจจุง เกอ โอนยู แล้วหมียุน ฮาอ่ะ ดูตามรูปละกัน เราก็อยากรู้ ฮ่าๆ ดีใจอ่ะ ดีใจ กรี๊ดดดดดดดดดด..

อยากบอกว่า Mission is completed.

 ภารกิจถูกใช้ เอิ๊กๆ passive voice. ย๊ากกก ตอนไปเจอภาพนี้ยังอึ้งแล้เอิ๊กๆ

 ตอนจบที่เค้าปาเค้กใส่หน้ายุนโฮก็ยังไม่วายย่อท้อ ยังจะชูต่อไปอยู่ ฮ่าๆมั่นใจว่าหมีเห็น ในคอนดงบังพูดเสมอว่า ''Pom Lak kun'' ย๊ากกก..
เป็นสโลแกนเลยอ่ะ ทีแรกยังคิดว่ายุนมันจะรู้ป่าววะเนี่ย คำบนผ้า เห็นมองแล้วขมวดๆ แต่น้องๆหลายๆคนก็บอกว่ารู้แน่ละ ฮ่าๆ
เราตัดสินใจเลือกคำนี้ก็เพราะว่า ยุนเคยบอกว่าชอบคำนี้ในภาษาไทยอ่ะ ทุกคนคงจำได้นะ.

ขั้นด้วยรูป เอิ๊กๆ อันนี้ไม่ใช่ที่คอนSmนะ แต่เป็นทีSiam center ตอนไปลุ้นมีทชายนี่

   คือก่อนจบคอนก็น้ำตาไหลนะ จะไม่มีวันเริ่มเจ๊ชินดง ฮ่าๆ คืออยากเล่าต่ออีกว่า ซันรีบวิ่งมาเรย คือตอนออกมาอ่ะ ศิลปินจะเดินออกมาด้านหลัง
ลงบันได้ เหมือนจะมีห้องใต้ดินอะไรอย่างนั้น ไปขึ้นรถหรือไปห้องพักก่อนก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่าจะมีที่ว่างกั้นอยู่ตอนนั้นทุกคนในคอนยังเดินออกมาช้ๆ เรา
ไปเกาะราว แล้วชูผ้า Yunho..Chan Lak ter คือตอนนั้น เราไม่รู้หรอกนะว่ายุนคนไหน คือมีผู้ชายเป็น10กว่าคน เดินมาลงบันได
แล้วมองเรา เราชูผ้าไง แต่เรารู้แค่ว่า1ในนั้นต้องมีJoengYunho แน่ๆ ซึ่งพวกเค้ามอง รู้สึกดีนะ แล้ววิ่งออกมา ช่วงนี้เป็นช่วงที่บัตรคอนตกหายอ่ะ
วิ่งไปทางเดิมที่ไปตอนเข้า ต้องอ้อมโลกอีก ไปรอทางออก การ์ดก็บอกว่า กรุณาออกไป แบบมีคนไปรอเยอะมาก ตอนเนี๊ยอ่ะ แล้วรถก็ลงมา
ลงมาจนหมด..กลับแล้ว ดงบังกลับแล้ว ได้แต่รอเวลาที่จะพบกันใหม่ ...

       หลังคอนเลิกพยายายามจะหาพี่มาศ แต่เมย์นี่คือสงสัยกลับไปแล้วแหงะ คือต่างคนต่างโทรสับแบตหมด ซวยแน่ๆ เดินหากันตั้ง5รอบ กว่าจะเจอ ขาบวมเรยนะ
5รอบที่ว่านี่ รอบสนามราชมังคลาเรยนะ..เห้อ วันนั้นเหนือ่ยมาก มีน้องคนนึงใจดีมาก เค้าให้เปลี่ยนซิมมือถือ ตอนนั้นพี่มาศโทรมาพอดี เรยนัดเจอกัน
ที่หน้าทางขึ้น เดินกันมาแบบหมดแรง ตอนนั้นเที่ยงคืนกว่าๆแล้ว เห้อ ซักพักเดินกลับไปด้านหลัง ไปกินก๋วยเตี๋ยวกัน เข้าที่พักตีหนึ่ง นอนตีสองกว่าๆ
หลับ ซันตื่นหกโมง ..

   ไว้แค่นี้ก่อนละกันนะจ๊ะ ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้

ซันพิมพ์จนปวดแขนแล้ว แบบว่าอยากอัพไว้อ่านเองเวลานึกถึงเรื่องไปดูคอนต่างๆ
 รู้ไหม ขอแทรกนิดนึงน๊า ตอนหลังคอนเลิก ซันก็คิดนะว่า เราจะกลับบ้านอย่างปวดร้าวแบบนี้จริงหรอ น่าจะมีเรื่องให้ทำให้เราดีใจบ้างนะ จนวันที่8 เอิ๊กๆ
มีอีกเรื่องนึงของวันพุ่งนี้ซึ่งเป็นวันที่8กพ.ที่สยามนะ เรากะว่าจะไปเอาหนังสือเรียนช่วงSummer กลายเป็นได้มีทชายนี่
เรื่องราวจะเป็นอย่างไรนั้น อีก5วัน น่าจะเป็นวันที่6ก.พ.52 หลังสอบเสร็จ จะมาอัพเล่าให้ฟังอย่างสมบูรณ์อีกครั้งนะคะ coming Soon!!