€ternal-u.know

  edit// เห็นคนเข้ามาอ่านเยอะ แต่ไม่คอมเม้นท์ แช่งไว้แล้ว...!!~~ มารยาทที่ดีคือ? ^^..

*เกริ่นบอกไว้ก่อนนะจ๊ะ สำหรับคนที่หลงเข้ามา อาจมีคำหยาบบ้าง เพราะว่าเป็นการเขียนDiary ฮ่าาาา..

============================================================

**การเขียนเอนทรี่นี้ เสร็จ ณ เวลา 23.18 น. ของวันพฤหัสบดีที่2กค.2552 ใช้เวลาในการทำ 4 ชม.**

ในที่สุดก็กลับถึงบ้านซักทีนะ เห้อ.. ความรู้สึกตอนนี้เหมือนคอนพึ่งจบไปเมื่อคืนวานนี้เองอ่ะ เห้อ..

ตัวซันเองมีอะไรผูกพันและรู้สึกปลาบปลื้มอย่างสุดซึ้งกับคอนมิโรติกครั้งนี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งวันที่สองมากถึงมากที่สุด จะเป็นอะไรนั้น เพื่อนๆทุกคน ก็อ่านกันทุกบรรทัดก็แล้วกันค่ะ  

  ชื่อเอนทรี่นี้ขอแบบเต็มรูปแบบซักหน่อย ..เอ ไม่สิ ถ้าจะให้เต็มรูปแบบต้องเปลี่ยนจาก

Memorable memory of Mirotic concert in Bkk,Thailand on 27-28 June,2009 เป็น

Memorable memory of the 3rd tour concert live in Bangkok,Thailand on 27-28 June,2009 ฮ่า า า..

(บัตรเข้าคอนทั้งสองวัน อยากบอกว่าซื้อเอาหน้างานหมดเลย ก่อนคอนเริ่ม1ชม.กว่าๆฮ่าา)

แต่โดยส่วนตัวแล้ว ซันชอบแบบแรกมากกว่า.. ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองจะไม่ค่อยสบายเอาซะเลย 

เมื่อยเนื้อ ปวดเนื้อ ปวดตัวไปหมดเลย ปวดตับ(เอ่า เกี่ยวมั๊ย..) ไปดูคอนตั้งสองวันแน่ะ อันที่จริงไม่ได้ตั้งใจ ทีแรกว่าจะตัดใจ

ว่าจะไม่ไปคอน ไปแค่สอบจุฬาพอ..ไปๆมาๆ ดีนะที่ไป ถ้าไม่ไป เรื่องมหัศจรรย์แบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น

เห้อ..เอาหล่ะ (แล้วแกจะเริ่มเขียนได้หรือยังเนี่ย..) ก่อนอื่นขอเกริ่นก่อนเลยน้า ว่าซันจะเขียนแบบนึกอะไรได้

ก็จะใส่ๆ เพราะว่าซันจำแบบเรียงเพลงไม่ได้จริงๆนะ..อ๊ะ ตื่นเต้นๆ จะปวดมืออีกทีก็คราวนี้แหล่ะว๊า ฮ่าๆ

ยาวหน่อยนะ ถ้าไง พยายามอ่านให้จบ จะได้ทุกอัตถรถ ทั้งหมดที่เขียนนี้คือเรื่องราวของซันนี่เองจ่ะ..

     หลังจากที่นั่งรถไฟมาถึงก็ไปยังหอพี่สาว ไปอาบน้ำ แต่งตัวรวดเร็วทันใด (ไม่คิดที่จะนอนพัก) 

เดินทางมาไกล มันก็มีบ้าง ที่อยากจะง่วง หาว เหงา นอน แต่ว่า

ไม่รู้เป็นอะไร ซันแบบว่าคึก ฮ่า า า

อยากปฏิบัติหน้าที่เร็วๆ เพราะเอาของมาเยอะไง ต้องรีบจัดการ... ของอะไร ปล่อยให้งงไปก่อน ฮ่า าา..

ระหว่างนั้น ก็โทรหาพี่นิ่มถึงเรื่องไปCW ดีนะที่พี่นิ่มกับพี่เล็กไปจองไว้แล้ว ไม่งั้นนนน ...ยุ่ง

อันที่จริงโทรนัดแนะกับทุกคนเรียบร้อยแล้วหล่ะ ว่าจะไปก่อน10โมง ไปๆมาๆ เรื่องไม่คิดเกิดขึ้น

หงุดหงิดอย่างแรงเลยอ่ะ ที่ต้องมานั่งรถไปๆมาๆ แบบว่าเราเบลออ่ะ นั่งเหม่อลอยในรถตู้ เค้าผ่านจตุจักรมาแล้ว

เลยไปบางกะปิ ตัวเองเบลอ คือทีแรกจะนั่งBTS ลงสยามแล้วเดินไปCW เอา มันเลย เลยต้องมาโบกแท๊กซี่

ยูเทินอ้อมไปส่งที่จตุจักร์ใหม่ หงุดหงิดมาก เสียตังค่ารถเพิ่มเนี่ย เสดแล้วก็นั่งBTS ไป ทุกคนต่างมองเป็น

ตาเดียว เอ๊ะ..เราคิดนะว่าเค้าน่าจะคิดว่า แบกของอะไรไปเยอะแบบนี้เนี่ย.. คือโดยปกติ ซันจะเป็นคนตัวเล็ก

แต่ชอบรุงรังอ่ะ ชอบแบกของหนักเกินตัว ของที่ว่านี่ก็ไม่ใช่อะไร ไว้บอกทีหลังแล้วกาน... พี่ตัวเล็ก และเพื่อนๆบางกลุ่ม

เค้าก็ไปนอนดุสิตกัน ชวนซันไปเหมือนกัน แต่ว่าโดดเรียนไม่ได้ เลือกที่จะไปดูที่CW ดีกว่า..

แล้วก็ไปถึงด้วยความรุงรัง เสียกะตังนั่งTaxi ไปลานCW ต่อ เพราะไม่อยากเดินด้วยของเยอะ

แล้วก็ไปถึงเจอพี่นิ่ม พี่เล็ก ฯลฯ (เอ่ยนามไม่หมด) รู้สึกดี (ในใจคิดเราจะเริ่มปฏิบิติงานได้ยังหว่า ฮ่า า)

โทรหาน้อง..(กลัวเค้าไม่ให้เอ่ยนามเลยไม่เอ่ย) น้องแกก็เดินมาแล้วเจอกันประมาณ11โมง ด้วยชุดนร.

วันนี้เตรียม รด.ฝึก เลยเลิกเร็ว ด้วยชุดนร. ฮ่า า า เราก็มาทำงานกันเลย สองคน ฮ่า า คิดแล้วยังกล้าเน๊อะ

แต่ก็เป็นเรื่องปกติ เริ่มปฏิบัติงานกันไปกันมา เสียงเริ่มไม่มี ขอรวบรัดตัดความ ซักประมาณเย็นๆใกล้3โมง

ยามเริ่มมา ชอบมาว่า เราละเซง ห้ามขายของนะจ๊ะ แต่ก็นะ ไม่เป็นไร.. พวกเราต้องอดทน ฮ่า า

ซักพัก พอแระ เอ่อ ก่อนหน้านี้มีคนต่างชาติมา ทำท่าทำทางว่าจะมาซื้อของ อ่าขอเฉลยก่อนนะ 

ของที่เราแบกมาเนี่ย มันคือผ้าเชียร์บอกรักยุนโฮ..ฮ่า า า า  (ผ้าผืนนี้มีประวัติการณ์ยาวนานมากๆ)

ต่อๆ ถามไปถามมา หล่อนบอกว่าหล่อนขอดูหน่อย(อันนี้ประมาณตอน11โมงกว่าๆนะ) แล้วเราก็ถามว่า

คุณมาจากประเทศอะไรคะ เค้าบอกว่ารัสเซีย แล้วก็เราก็ถามว่า คุณคือแฟนทงบังหรือแค่คนผ่านมาคะ

เค้าบอกว่าเค้าไม่ใช่แฟนทงบัง(เราว่าเราไม่ได้ฟังผิดนะ)  พอเรากับน้องอีกคนไปขายผ้ามาเสด ร้อน

กลับที่ กลัวโดนแย่งไง ไปๆมาๆ เกือบกินพื้นที่เราซะงั้น เราเห็นเค้าห้อย Yuchun แล้วก็ซื้อผ้าเชียร์

Yunchunism โอว้โห ทำท่าทำทางว่าจะซื้อผ้าเชียร์ยุน โอว้ จอร์หน ไหนว่าไม่ใช่แฟนทงบังไงฟะ

(ในใจเริ่มแบบว่าอารมณ์งุงิ) โอว้ God แต่เราก็เออ ช่างเค้าเหอะ คุยกับพวกเราว่า เอ่อ เราอาจฟังผิดม๊าง

แต่ตอนนี้เราขอนั่งยัน นอนยันเลย ว่าเราฟังถูกแล้วน๊ะ... อ่ะต่อๆ เราอยากบอกว่าเราเอากล้องมา เป็นกลอ้งดิจิตอล

Sony รุ่นละเอียด 8.0 Pixel เราไม่คิดที่จะถ่ายรูปบ้างหรือ เราก็อยากจะรู้เหมือนกัน

ทั้งๆที่เราอยู่ใกล้มากๆ ไม่ว่าจะเข้าไปคอนเสริต์เราก็เอาแอบเข้า (ตรงจุดสำคัญของร่างกาย ฮ่าาา)

แต่เราไม่คิดที่จะถ่ายอ่ะ รู้สึกประหลาดใจกับตัวเอง ตั้งใจแล้ว ว่าขอดู ขอมองเท่าที่จะมองได้

ให้มากที่สุด  อ่ะต่อ ซักพักตอนเย็นๆ ประมาณ2โมงมั๊งนะ มีแคสต่างชาติมาอีกแระ ยายนี่ก็ทำท่าว่าเดิน

เข้ามาเพื่อซื้อผ้าเชียร์ ไปไงมาไง มาถามถึงผ้าเชียร์ปาร์ค คือกลุ่มของเราเนี่ย คนรักมิคเยอะ ซื้อผ้าเชียร์

ของYuchunism มา หล่อนอยากได้แล้วถามซันว่า คุณขายป่าวคะ เราบอกว่า โอว้ ไม่ค่ะ เราซื้อมาจากคุณคนนั้น

แล้วหล่อนก็ยังไม่ไป ยังถามต่ออีก แล้วนี่ผ้าสีขาวนี่ ขายป่าวคะ เอ่อ ขายค่ะ เป็นผ้าเชียร์ยุนโฮนะคะ

Support Cheer up Yunho goods ค่ะ เค้าก็ขอดู เค้าก็ทำท่าทางโทรหาเพื่อนเค้าว่าจะเอาไหม

(ในใจคิด ตูอุตส่าห์ลดราคาแล้วนะเว้ย หึหึ เมื่อไหร่จะเสดซักที จะถ่วงเวลาตูไม่ถึงหนาย) คือตอนนั้น

ซันกับน้องอีกคน เราจะไป Big C กัน เราจะไปซื้อเก้าอี้ ฮ่า าาาาา.. ซักพักโทรไปโทรมา บอกให้เรารอต่ออีก

แล้วมานั่งแทนที่เราอ่ะ กลายเป็นคุยกันเรื่องทงบังแล้วที่ตรงนี้ไปโดยปริยาย เพื่อนๆแคนที่อยู่ด้านหลัง

เค้าต้องการให้ยายสองคนนี่ออกไป เพราะหล่อนเข้ามาแทรกไง แล้วเค้าบอกให้ซันพูดอะไรซักอย่างดิ

อังกฤษตูก็ไม่ค่อยจะแข็งแรง นึกไรก็พูดไปเลย อ่ะ ถ้าเราพูดมันเหมือนไล่เค้านะ แต่ว่าเค้าทำแบบนี้มันก็

น่าเกลียด เอ่อ ลืมบอก เค้ามาจากไหนหว่า นึกก่อน รู้สึกจะเป็น อินโดนีเซียนะ..

เราเลยพูดไปว่า '' Er.. hey~~  We resever this area for our friends since morning.'' นี่ขนาดพูดแบบนี้

แล้วหล่อนยังไม่ไป ซักพัก พูดอีกรอบ แล้วทำหน้าดุ เอา เดินออกไปเลย ถือว่าผ่านไป อ่ะ เรากับน้องอีกคน

รีบเดินข้ามสะพานลอยแบบปวดขาอย่างแรง ไปBig c ไปเลือกเก้าอีกกัน จำได้ว่าตัวละ95บาท

ได้มา ถือกันใหญ่ นอกจากเรากับน้องแล้ว ยังมีอีกหลายคนที่ไปซื้อ ฮ่า า า คิดแล้วยังฮาตัวเองอ่ะ

แต่ถ้าไม่ทำ ก็ไม่เห็นอ่ะ ถึงแม้เราจะอยู่เกือบหน้านะ แต่ทุกคนฝั่งเรา(คือฝั่งยุนแหล่ะ) เค้าก็ใช้เก้าอี้กันหมด

อ่ะ ต่อ ซักพักเราจำได้เลยว่าวันนั้นนะ คนเป็นลมเยอะมาก ขนาดผู้ชายยังเป็นลมเลยอ่ะ แล้วก็โคฟก็ขึ้นมา

เมื่อไหร่จะจบซักทีวะเนี่ย(ในใจคิด) แต่แอบสงสารคนที่เป็นลมอ่ะ เราอยากรู้มากเลย ตัวเองทำไมไม่เป็นลม

เพราะว่าเดินทางมาไกลไม่ได้นอนเลย แล้วยังมาขายผ้าแล้วยังมาเหนื่อยหลายอย่างอีก แต่ซันมัน

มนุษย์อึด ทนทานสุดๆอ่ะ อ่านๆไปจะรู้นะ แล้วอาจคิดว่าเราทนไปได้ยังไง.. เรารู้สึกว่าตัวเองอดทนสูงมากๆเลย

อ่ะต่อ และแล้วทงบังก็มา ตอนทงบังมานั้น ทุกคนกรี๊ดกันใหญ่(ก็แหงอยู่แล้ว) แต่ดีนะ ที่เรายืนบนเก้าอี้

ไม่งั้นเป็นลมแน่ เพราะคนด้านล่างก็จะหายใจกันไม่ออกอยู่แล้ว คือแบบว่าคนมันแน่นไง เราต้องช่วยกัน

พัดๆให้พี่ๆน้องๆเขาอ่ะ ไม่งั้นหายใจไม่ออก น่าเห็นใจ แล้วความหล่อ ของยุนโฮก็เปล่งประกายขึ้น

ยายข้างหน้าเรา กล้องของหล่อนแบบซูมเห็นสิวได้เลยไง เรากล้องชัดก็จิงนะ แต่ไม่ใช่กล้องออโต้แบบนักข่าว

ยังคิดว่าปีหน้าจะซื้อเลย คอยดูดิ คราวหลังจะถ่ายให้เห็นถึงสิว ฮ่า าา.. แต่ว่าถึงเวลาจริงซันไม่ถ่ายรูปหรอก

มัวแต่ดู และจ้อง ภาพยุนโฮที่ได้มา ก็มาจากน้องๆในเว็บทั้งนั้น ตัวเองมัวแต่จ้อง แต่บางทีก็ต้องทำบ้างเพื่อเว็บ...

อ่ะ ตอนยุนมา อ๊ากกก คนอะไร๊ หล่อได้หล่อดี อ๊ากก ที่ร๊ากก(อาการเริ่มออก ฮ่าาา)

เราก็ชูผ้านะ ชูเป็นจังหวะๆ แบบว่ายุนหันมาตูชู คนข้างหลังไคด่าตูไม่สน ฮ่า า า แต่พอยุนหันไปด้านอื่น

เราก็หุบนะ ก็เข้าใจ... แค่1วินาทีที่เค้าและมองมาทางพวกเราที่ชูกัน มันเป็น1นาทีที่มีค่ามากๆนะ

(โอย พูดแล้วก็ซึ้ง น้ำตาไหลแล้วเนี่ย) เห้อ ถอนหายใจดังๆ โดนกดดันมากเหมือนกันวันนั้น ก็คนมันอยากชูนิเน๊อะ

แต่เราก็หุบและพักหลัง สงสารคนข้างหลัง (แต่บ่นต่อ แมร่งคนข้างหน้ามันก็ชู ตะโกนไปว่ามานเลย ทำซิ๊)

อันนี้ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองน้า แต่มั่นใจว่ายุนโฮหันมามองจริงๆ เพราะเราชูผ้าขาวเขียวสลับกันไปไง

บางคนงง คือวิวัฒนาการผ้าเชียร์ที่ซันทำเนี่ย มีหลาย Version นะ แต่คำเดิมหมด ยกเว้นแบบแรก

ก็มีสุดท้ายจริงๆสีเขียวที่ตัวเอง(ผืนนี้จะหวงมากถึงมากที่สุด) แล้วก็ ผ้าสีขาว ผ้าเว็บ Yunbearthailand อ่ะจ่ะ

อ่ะ ยุนหันมาบ่อยจริงๆนะ(ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองจริงๆ ความรู้สึกมันบอกออกมาเอง) ยังขำตัวเองไม่หายอ่ะ

คือผ้าเชียร์ที่ทำเนี่ยจะมีสองด้านไง คิดในใจ ตูจะชูด้านไหนดีวะ สาด.. ก็แบบว่าชูสลับด้านเลยไง

ขำตัวเองหว่ะ.. เสดแล้ว ก็ตอนจบ ยังแอบคิด ตูมารอกี่ชม. มาแค่ไม่ถึง15นาที โอว้ จอร์ห แต่ช่างเต๊อะ

เค้าคงมีธุระของเค้าแหล่ะ..หึหึ(แอบเคือง) แต่ก็น๊ะ พุ่งนี้ยังคิด ตูจะได้ไปดูคอนป่าวยังไม่รู้ เพราะยังไม่ได้ซื้อ

บัตรดูคอนเลย... แล้วก็ตอนจบ ตอนคนผู้ชายผู้จัดคนนั้นขึ้นมองช่อดอกไม้อ่ะ(ตูคิดอยู่แล้ว ว่ายุนโฮพ่อหมี

จะต้องเป็นคนมารับ แต่ยังไม่ได้คิดถึงขั้นนั้น) รู้แหล่ะว่าคุณคนนั้นเป็นเกย์ แต่ก็นะ แอบเคืองยุน

เข้าไปกอดเค้าเฉยเลย โอย อิจฉาอย่างแรง แง อยากกอดคุณมั่งอ่ะยุนโฮ๊ะ(ชาตินี้จะมีโอกาสไหมวะ)

กำลังรอโอกาสที่จะได้กอดยุนอยู่ ฮ่า าา(ขอหนูซักครั้งดิ๊เพ่หมี) แอบเคืองยุนอยู่ แล้วก็เหล่ไปมองแจจ๋า

ในใจคิด(แจพี่ทำอะไรซักอย่างดิ) แต่เราแอบเห็นสายตาแจจ๋าไม่พอใจ ฮ่า าาา โอย ฮา

แต่ก็นะ ช่างมานเหอะ แล้วพวกเค้าก็ see u bye bye ลงจากเวที ไปโดยปริยาย อ๊ากก

ขาหนู ระบมหมดแล้ว หลังจบ พวกเราก็ช่วยกันเก็บเก้าอี้ ตอนนี้เก้าอี้ฝากน้อง..ไว้แระ

ไว้โอกาสหน้ามาใหม่ เราคงไม่ต้องไปซื้อให้เปลืองตังอีก(เงินทองนั้นหายากยิ่งนัก!!)  อะไรจะซวยปานนี้

แบตเตอรี่โทรสับหมดวันนั้น ซวยโค ตะ ระ... แบบว่าแคสเกาหลีที่นัดกันไว้ว่าเค้าจะมาด้วยกัน

เป็นเว็บยุนซักเว็บในเกาหลีนี่แหล่ะ(ไม่บอกนะว่าเว็บไหน) เค้านิสัยดีมากๆเลย คือเค้าโทรมาหาเราเนี่ย เรามาเชคอีกที

(กูเกลียดตัวเองหว่ะ สาด) ตอนนี้เมลล์ไปขอโทดแล้ว ยกโทดให้หนูเถอะนะคะพี่สาว... หนูขอโทด ไว้โอกาสหน้าหนูขอแก้ตัวใหม่

TT__TT แต่ว่าตอนนี้เค้ายังไม่เมลล์กลับมาหาเราเลย เราจะทำยังไงดีวะเนี่ย ใช่ เราผิดเอง

แต่มันเป็นเรื่องไม่คาดคิดจริงๆ เรื่องแบตหมดเนี่ย ฮืออออ แอบเป็นห่วงพวกเค้านะ

(แต่ตัวเองยังจะเอาตัวไม่รอดเลย) กลับหอไปนอนแบบสลบสะไหล ร่างกายไม่ไหวแล้ว  ต้องหลับ พุ่งนี้ตูจะไปกี่โมง ยังไม่ได้คิดต่อ

 1st days for Mirotic concert at Impact on 27 th June,2009

วันนี้เป็นวันคอนวันแรก ตื่นเช้ามาก(ทั้งๆที่มะคืนนอนดึก) รีบมาคอนตอน9โมงกว่า(มาเร็วมาก)

พร้อมกระเป๋าใบใหญ่ๆ ฮ่า าา ก็เอาไปจองที่ตรงโซนBR (ทั้งๆที่ยังไม่ได้ซื้อบัตร) ความซวยมีจริง

โทรสับไอ้ตรงใส่ซิมพัง รู้สึกอารมณ์บูดมาก แล้วตูจะติดต่อพี่ๆน้องๆยังไงวะเนี่ย เลยแบบว่ามีเบอร์ไค

โทรหาไปก่อนแล้วคงเจอกันเอง แอบเซงกับตัวเองอย่างแรง โทษนะ แต่ขอพูดหน่อย(ดวงกูมันซวยจริงๆเว้ย)

แล้วก็ผ่านไปซักพัก พี่แอมมาปั๊บ เอาและทำงานต่อ แต่ครั้งนี้คอนกรอ่ย หน้างานไม่ค่อยมีไร มันห้ามขายของไง

อะไรก็ไม่รู้ แต่ก็นะ ปล่อยปาย ดูงานกร่อยๆ ไงไม่รู้ เราละเซงกับผู้จัด แล้วก็ซักพัก ไปนั่งโซนตัวเอง เอ่อ

จะเล่าไรดีหล่ะเนี่ย เล่าตอนใกล้คอนแล้วกัน เราไปซื้อบัตรก่อนคอนเริ่ม1ชม.อ่ะ ขำตัวเอง เราเจอทุกคนแระ

แล้วก็จะเอาของไปฝาก แมร่งมันบอกกันคนละอย่าง คนนั้นบอก ไปฝากตรงนั้นนะคับ อีกคนบอก

ไม่ได้ ไม่รับฝาก เราให้คุณวางได้ แต่ไม่รับฝาก โอว้โห จอร์ห คุณมัน... ก็นะ เค้าทำตามผู้จัด โอย

เราเลยโวย ไปๆมาๆ เจอพี่แว่นตี๋ๆ หล่อคนนึง (แบบว่าเราว่าพี่เค้าหล่อนะ เค้าใจดีมาก) เค้ารับฝากให้เรา

เอาของกระเป๋าอันใหญ่ยักษ์ของเราไปใส่ไว้ในโต๊ะสตาฟ เราเรยได้เบอร์โทรพี่แกมา(ฮ่าาาา)

เราบอกพี่แกว่า ถ้าของหนูหายหนูจะแจ้งความ ฮ๋าาา คิดแล้วฮา แล้วสำหรับเราพี่แกใจดีนะ หล่ออีก

แต่ว่ากับคนอื่น คนละแบบหว่ะ(เด๋วมาฟังๆ รอก่อน ตอนจบคอน ฮ๋า) แล้วก็ได้เข้าไปในคอน

ขอบ่นต่อ กลัวไม่ได้เข้ากันหรืออย่างไร แบบว่าเบียดกันจนจุก บางคนร้องไห้เลยก็มี ก็ไม่คิดว่าจะใจดำกันแบบนี้

อันที่จริง น่าจะเห็นใจกัน(แต่คนดีก็มีอยู่)เราไปอยู่กับกลุ่มเด็กๆอ่ะนะ..แล้วก็ซักพักได้เข้าไปแระ

เอ่อ ขอเล่าอีกหน่อย  แบบว่าเราเจอพี่เบเบ้ เราเลยให้ผ้าเชียร์พี่เค้าไป1ผืน ฮ่าาา คิดแล้วขำ

แล้วก็พี่เบเบ้ไปสัมภาษณ์ผู้ชายคนนึง(โค ตะ ระของความหล่อเลย) แต่ก็นะ เค้าชอบยุนโฮ

ในมือมีผ้าเชียร์ยุนจากเว็บYunbearthailand อยู่เลย กลายเป็นว่าพี่เบเบ้สัมภาษณ์ออกรายการSatzone

เรากรี๊ดลั่นเลย ฮ่าาา เพราะมันมีผ้าอยู่(ผู้ชายคนนั้นเค้าเอามาชูด้วยเหอะ) แต่แอบหล่ออ่ะ (ฮ่าาาา)

อ่ะ เข้าคอนได้ละ เราจะอยู่ไม่หน้าสุดนะ รอบข้างเรามีแต่แคสต่างชาติ แต่เราก็อยู่กับกลุ่มน้องๆกลุ่มเราเนี่ยแหล่ะ

แบบว่าด้านหน้าก็แคสเกา ถัดไปแคสจีน กำลังคิดว่า เนื่องด้วยตอนคอนSm มีอารมณ์แบบว่าไม่ค่อยจะปลื้ม

แคสต่างชาติซักเท่าใด แต่ก็นะในใจWISH ขอให้ผ่านไปได้ด้วยดี เนื่องด้วยความรู้สึกตอนนี้ รู้สึกว่าตัวเอง

อ่อนแรงอ่อนล้า ไม่ค่อยจะไหวแล้วสังขาร รู้สึกไม่สบายอ่ะ รู้สึกปวดขา ปวดเมื่อย รู้สึกไม่มีแรง ยังคิดเรย

จะเอาแรงที่ไหนไปกรี๊ดวะเนี่ย...เอ่อ ซักพักเพลงสรรเสริญพระบารมีขึ้นมา แอบฮาแหล่ะ ฮ่าๆๆทุกคนที่ไปคงรู้ดิ

แล้วทงบังก็ออกมาด้วยเพลง hey girls อย่างที่บอก ซันจำเพลงไม่ได้อ่ะ ว่าไหนก่อนหลัง

แต่จำความรู้สึกในคอนตอนนั้นได้ ยุนโฮ๊ะ หล่อมากมาย แต่เราเห็นนุ้งมินชัดกว่าอีกหว่ะ

แหะๆ แอบอยากย้ายไป AR ลึกๆ เพราะว่าที่รักตูผ่านตรงน๊านนน แต่การได้อยู่หลุม BR ทำให้เห็น

ความหล่อของชางมินชัดแจ๋วเลย ...ไม่คิดว่าจะหล่อขนาดนี้นะเนี่ย อ๊ากกกก ซักพัก อย่างที่บอกว่าเราจำเรียงเพลงไม่ได้

แต่มีเพลงไรขึ้นมา เราร้องหมด เราชอบแจจุงตอนเพลง insa มากเลย เราร้องไห้ตอนนั้น 

มันจะมีอยู่ช่วงนึง กำลังชูผ้าเชียร์อยู่ มีคนๆนึง หล่อนอยู่ติดฝั่งแล้วนะ เป็นแฟนจีน แมร่งดูผ้าเราไปแล้วขว้างอ่ะ

เราโกรธมาก แบบหล่อนทำไมทำแบบนี้ แค่เอามือมาปัดเราหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย

ยอมรับว่าโกรธมาก เลยเอามือไปชกหลังหล่อนเลย แล้วหล่อนก็หันมามอง(รู้สึกมาคิดตอนนี้ อึ้งกับตัวเอง

จริงๆหว่ะ ทำไมตูกล้าแบบนี้ แต่อารมณ์คนมันโกรธอ่ะ) อ่ะต่อๆ แล้วก็เห็นถึงความหล่อของชองยุนต่อ

แต่อยากจะบอกว่าแบบว่าตอนปาร์คเล่นเปียโน เราแบบว่า โอย คุณมิค ทำไมหล่อแบบนี้เนี่ย มิคหน้าใสมากอ่ะ

เราหลงเสน่ห์ยูชอนไปเต็มๆ แต่ทุกๆเพลงช้าๆ อย่าง insa love in the ice เราก็ร้องไห้นะ ไม่รู้เพราะไร

แต่ในใจคิด(ทนร้อน ทนปวดขา ทนมาหลายวัน เพื่อพวกเค้า เพื่อจะได้เจอยุนโฮ วันนี้แล้วสินะ

คือมันไม่คิดไงว่าจะมีโอกาสได้เห็นใกล้แบบนี้ ปกติจะอยู่ไกลมาก รู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก)

อ่ะต่อ ซักพักมีMV ตรงหน้าจอ อ๊ากก อยากจะกรี๊ดให้รูปแจจุงแบบว่าฮาอ่ะ รูปยุนโฮตอนเด็กๆน่าร๊ากกก

..โอย ซักพักเพลง Rising sun โอย เพลงนี้ทำเอา ปวดตับอย่างมาก เพราะว่าชอบอ่ะ อยากร้อง

แต่ตอนนั้นสังขาร สภาพร่างกายเริ่มถดถอยแล้ว แต่ยังจะร้องต่อไป..อ่ะ แล้วก็เพลงไรอีกนึกก่อน

เอ่อ ลืมได้ไงว๊า Yoosutic ทำไงซันแบบว่า ฮาขำแตก แบบว่าปลื้มอ่ะ ชอบม๊ากกกก แต่รู้สึก

เคืองเซียอย่างแรง โอย ทำกับมิคบ้างซิคร๊าาาคุณโลมา..แล้วซักพัก ของจริงมาและ ของที่ต้อง

แบบว่าต้องดู ต้องจ้อง ต้องแบบว่า ยุนโฮ๊ะ พี่นะพี่ Checkmate..XD แบบว่า ไม่อะไรนะ อันที่จริงซันไม่อะไรนะ

แต่แบบว่าติดอยู่ท่อนนึงอ่ะ มันแบบจี๊ดในอกอ่ะ ยุน คุณตบก้นยายแดนเซอร์เสื้อแดงนั่นอ่ะ เห็นแล้วหมั่นไส้

แบบว่า(แอบคิด ในใจ กูอยากมีบุญแบบนั้นบ้างหว่ะ สาด) ย๊ากกก เราเคืองท่อนตบก้นนี่แหล่ะแบบว่าอ่ะนะ

เห็นแล้วไม่ยอมจริงๆ ทำไมไม่ตบก้นแจจุงบ้าง(ถ้างั้นหนับหนุนเลย รับร้อง ทุกคนเห็นด้วย ฮ่าาาา)

ก็นะ ยอมรับว่าอิจฉายายนั่น แล้วตอนที่กอดกันอ่ะ ในใจหนูบอบช้ำนะเคอะพี่โฮหมี.. เอ่อ แอบอิจฉา

โซนนั่งแถวA เหอะ อยากจับมืออ่ะโฮกกก.. พี่เคอะ พี่เคยสนใจคนในหลุมบ้างไหมเคอะ ง่าาาา แต่ก็นะ

มันก็เป็นสีสันและอะไรที่ดีนะ กับการอยู่ในหลุมยืน เดินได้ทั่วดี แบบพอใกล้จบคอน

ไม่สนไคเรยอ่ะ แบบว่าวิ่งสุดริดอ่ะ ยุนไปไหน ตูไปนั่น แบบว่าบางทีแจจุงมายืนตรงหน้า แบบต้องชะเง้อมองไง

ยอมรับว่าวันนั้นโคตรจะปวดคออ่ะ แบบว่าไม่ไหวแล้ว ชะเง้อ ขึ้นที่สูงไม่ได้แล้ว กลัวคอหลุด แต่ปวดจิงๆนะ

ยิ่งคนด้านหลังกดไหล่เราอ่ะ กดไหล่เราเพราะเค้ามองไม่เห็น เรายิ่งปวดอย่าบอกไคเลย โอย..

แล้วก็เดินตามยุนไป เอ่อ ซักพัก ก็อำลาแล้วจบคอนไป คือแบบว่าในใจคิด เอ่อ พี่คะ พี่จะไม่มีเยื่อใย

ให้พวกหนูบ้างเรยรึ เข้าไปง่ายๆแบบนี้เรยรึ ทำไมเรารู้สึกว่าคอนมันเร็วแบบนี้หว่า วันแรก.. ก็นะ

แล้วซักพักจบคอนออกคอนมา ไปรับของ พอดีวันนั้นปอยๆ เราก็ไปนั่งด้านหน้า เตรียมคิด กลับไงดีวะ

ไปนั่งข้างๆกับพี่อีกสองคน พี่เค้าบ่นกันใหญ่เลย ว่าแบบว่าชูผ้าอยู่ดีๆ แมร่งดึงออกเฉย ทำไมไม่บอกดีๆก็ได้

เราก็แบบ ได้ยินไง เลยต่อยอด ว่าหนูก็โดนเหมือนกันค่ะพี่ ทีนี้ยาวเรย  เรื่องมันบังเอิญจริง ไปๆมาๆ

เราพักอยู่ที่เดียว กัน กลับทางเดียวกัน หอเดียวกันด้วยอ่ะ ดูดิ ย๊ากกก คือเรื่องมหัศจรรย์ แล้วเราก็เม้าส์ต่อกับพี่เค้านะว่าเราเอาของไปฝากพี่แว่น พี่แกบอกเรย อ๋อ แว่นๆ ตี๋ๆหน่อยใช่มะ คนนี้ทำพี่แสบ แบบว่าพี่แกใส่หมวกไง

แล้วเอากล้องซ่อนไว้ พี่แว่นไม่ถามไรเรย ดึงออก เอากล้องออก เราฟังแล้วขำสุดๆอ่ะ ฮ่าาาา

แบบนี้ก็เกินปาย แต่พี่แว่นก็ยังหล่ออยู่ดี(ฮ่าๆๆ) จบไปกับคอนวันแรกคิดอะไรได้ เราจะมาedit น้า

(รูปนี้คอนวันที่สองเน๊อะ ทุกคนเราเห็นอะไรบนไหล่ยุนอีกแล้ว ฮ๋าาา ชัดๆ)

 2 second days for Mirotic concert at Impact on 28 th June,2009

  คอนวันนี้มีอะไรให้เล่าเยอะเลย เตรียมปวดมือต่อ แต่ไม่เป็นไร สู้ตายค้าบ อยากเล่า ส่วนใหญ่

ซันจะจำวันนี้ได้มากกว่าเพราะรู้สึกประทับใจมากๆกับคอนวันนี้.. อ่ะ เริ่มแรกตอนเช้าเลยนะ

เอ่อ ไปเช้าตามเคย แต่วันนี้ไป BR อีกแระ(ทั้งๆที่ยังไม่ได้ซื้อบัตร ยังอุตส่าห์ไปจองที่ให้พี่ๆก่อน)

คือแบบตื่นเต้นไง เอาของไปวางไว้ก่อน ฮ่าาาา แล้วก็แบบว่าไร้เพื่อนช่วงนั้น เดินพลุกพล่าน 

โทรสับเสียไง อย่างที่บอก หงุดหงิดมาก แต่จดเบอร์ไว้แล้ว เพราะไปเอาในเน็ตในเว็บบ้านมีsave ไำว้อยู่

โชคดีไป แล้วก็แบบว่าเอ่อ ต่อไงดี.. ก็ไปนั่งรออ่ะนะ บ่ายๆ วันนี้คนเยอะอย่าบอกไคเรยอ่ะ หน้างานอ่ะ

แบบว่า วันนี้คนเยอะจิง ต่อแถว บางคน ไม่กลับบ้านก็มี นอนจองที่ ฮ่าาา เอ่อ มะคืนลืมบอก

ของวันแรก เจอเว็บ Myyunho เรารู็้้้้้้จักกัน เดินไปทักแบบกล้าๆ ฮ่าาา พูดอังกิดนะ สรุปเราจำกันได้

ฮ่าาา ๆๆ รู้สึกดีใจมากเลย เราชอบป้ายไฟของเค้ามากๆเลย ถ่ายพร้อมๆกัน แต่ไว้หารูปได้แล้วมาedit นะ

สรุปการไปคอนในครั้งนี้ มีแต่คนรู้จักซัน แล้วซันก็รู้จักเค้า บางคนแบบว่าเดินมาทักก็มี ยังงงๆอยู่เลย

แต่ก็รุ้สึกดีนะ มีคนรัก ดีกว่ามีคนเกลียด.. หรือถ้ามีคนเกลียด ก็ไม่สนใจ ไม่ใช่พ่อใช่แม่เรา ไม่ได้ให้ข้าวเรากิน

ฮ่าาา(แรงไปไหม แต่ก็จิงอ่ะ จะไปแคร์มานทำไม...ฮ่าา)

 ต่อๆ... ก็คือ เอ่อ ซักตอนเช้านะ เจอน้องคนนึง บังเอิญโคตร น้องแกเนียนได้ใจจริงๆเลย แบบว่า

ซันนี่แหล่ะทักน้องเค้าเองเห็นถือผ้าเชียร์บ้านหมี เราก็ถ่ายรูปด้วยกันเลย แล้ววันนี้น้องแกมาบอกว่า

หนูเองค่ะพี่ (แอบอายในหน้าตาตัวเอง) วันนั้นนะ โทรหาไพลิน พี่แอม ดานะ ก็ไม่ติด ไม่มีไครับซักคนเรย

แบบว่ารู้แหล่ะ มะคือนี้หนักไปหน่อย สงสัยจะแบบว่ากลับดึก คงไม่มีใครบ้าพลัง อึดแบบซันแล้วมั๊ยเนี่ย

เอ่อ ซักพัก บ่ายแระ แบบว่า ก็นะ.. พี่หญิงก็มา แอบตกใจลึกๆ มาแบบเหงื่อไหลซู๊ด ยังแอบขำพี่หญิงไม่หาย

แอบเล่าก่อนเข้าคอนเลยนะ ยุนเดินผ่าน กำลังจะหยิบผ้าเชียร์ เอ่า ผ้าเชียร์หาย... ตกหาย โอยคิดแล้วสงสารอ่ะ

อันที่จริง ซันก็ตกบ่อย โดนแกล้งบ่อย แต่ว่า มีตุน..ในกระเป๋าประมาณ20ผืน ฮ่าาาา คิดแล้วฮาตัวเอง

อ่ะ..ต่อนะ ซักพัก เย็นๆ แอมมาแระ เราเครียดอย่างแรง ที่ไปซื้อบัตร BR มานหมดอีก งือ ตอนนั้น

ก็นะ... เลยตัดสินใจ AR ก็ได้หว่า.. ถือว่าเป็นดวงเราละกาน ได้ต่อนุ่น หลังสุดไปเล๊ย AR ไม่เปนไร อยู่ไหน

ก็เหมือนกาน แบบว่าได้เพื่อนใหม่เยอะเลย สรุปมาจองให้พวกพี่แกฮ่าาา ฮาตัวเองอย่างแรง คือแบบว่า

ตอนจะเข้าคอนนะ ก็เข้าไปแระ แม้กระทั่งพัดยังห้ามเอาเข้า ก็นะ... เราลืมไปว่ามันเย็นในนั้นอ่ะ เป็นแอร์

และแล้วก็เข้าไป(เล่าแบบรวบยอดนะเนี่ย ยังมีอะไรที่เป็น in detail อีกเยอะเลย บางทีเราจะมาedit นะ

ถ้าไง ก็แบบว่ามาอ่านทุกวันก็ดี เพราะช่วงเข้าพรรษานี้ เสาร์ทิตย์นี้เราจะมาdit อีก ฮ่าา)

เอ่อเข้าไปและ ทุกอย่างเหมือนเดิม แต่เรารู้สึกดีมากที่มาโซนนนี้ รู้สึกดีกว่ามะวานอ่ะ มีแต่คนแบบว่ามีน้ำใจ

แล้วที่อึ้งไปกว่านั้นคือ เรายืนเรียง6เลย ผ้าเชียร์สีขาวเหมือนกัน ฮ่าาา แบบว่าไม่ได้นัดแนะกันนะ

อยู่ๆไปเรียงกันเฉยเลยอ่ะ รู้สึกขำลึกๆ คือแบบรู้สึกดีอ่ะ เอาให้ยุนหลอนกันไปท่านึงเลย ฮ่าาา

แล้วก็เริ่มด้วยเพลงแรก แบบว่ายุนโฮ เหาะมา ฮ่าาา โอยคิดแล้วขำ เพ่ หล่อหว่ะ..อะไรจะใกล้ปานนี้

ที่จิง ซันเอากล้องเข้าไปได้นะ คือแบบว่าซ่อนตรงจุดสำคัญของร่างกาย ฮ่าๆๆ คิดแล้วขำตัวเอง

แต่ไม่ยอมควักขึ้นมาถ่ายเฉยเลย ถ้าถ่ายมา ได้รูปไปลงเว็บชัดๆเยอะแล้วเนี่ย แต่มัวแต่จ้องแล้วชูผ้า

แล้วดูไง คือแค่วินาทีเดียวที่เค้ามองเรา มันก็มีความหมายมากๆแล้วอ่ะ เราเลยแบบว่าชูพร้อมๆกัน

ให้หมีหลายตาเล่น..แล้วก็มารวม เอ่อ เราแบบรวมๆนะ จะมีอารมณ์นึงแจอยู่ตรงหน้ายุนอยู่ไกลโพ้น

คือแบบเราก็ต้องเพ่งเล็งที่รักสุดๆของเราดิ แต่ว่าก็แจจ๋าอยู่หน้าอ่ะนะ ซันนะ หันซ้ายหันขวาเรย แบบ

คอแทบพันกันให้ได้อ่ะ รู้สึกขำตัวเองลึกๆหว่ะ ขำตัวเองอย่างแรงเอ่อ วันที่สองนี้ไม่อยากบอกว่าลืมเอา

แท่งไฟเข้าไป(แบบอารมณ์หงุดหงิด) แต่แบบใช้ผ้าเชียร์หมุนเอา แทนแท่งไฟ แต่เชียร์สุดริดนะที่รัก

แล้วที่รักก็เล่นเพลงไป ชอบ Balloon อ่ะ โอยยย ทุกคนน่ารักหว่ะ ยุนโฮ น่ารักอ่ะ แง อยากดูใหม่อีกรอบ

แล้วก็ insa ซันเป้นแบบคอนมะวานอีกแล้ว แจจ๋าออกมาร้องทีไร ร้องตามด้วย+ร้องไห้ด้วยอีกอ่ะ เพราะว่า

มันซึ้งอ่ะ อย่างที่บอก ต่อๆ ขอเม้าส์ชางมินหน่อย เรารู้สึกแบบว่าโอย Princeshim ไม่อยากบอกว่าซันเห็น

ชางมินโคตรจะใกล้อ่ะ แล้วก็บ่อยกว่าใครเพื่อน พี่มินหล่อมาก แบบตลกหน้าพี่ชางมินอ่ะ แล้วจะมีช่วงนึง

แดนเซอร์ผู้ชายชางมินอ่ะ วิ่งมาแล้วตบแปะๆกับชางมิน คือซันเหวี่ยงผ้าเชียร์ไปในคอนไงแล้วสงสัยเยอะเกิน

เค้าขว้างลงหลุม BR แล้วมีอยู่ช่วงนึงแจจุงเดินผ่าน ขว้างผ้าเชียร์บ้านหมีลงหลุมอ่ะ ทุกคนกรี๊ดกันใหญ่

โอย แบบว่าช่วงนั้นแบบว่า กรี๊ดดด เอ่อ แล้วยุนไปไหน แอบโมโหยุนไม่ได้ แบบไม่ค่อยมาเลย แงงง

อยากเจอยุนๆ.. เอ่อ เม้าส์ต่อ เรื่อง Checkmate วันนี้ ก็แบบว่าอ่ะนะ อย่างมะวาน แต่ได้อารมณ์กว่า

แบบว่า ชีวิตนี้ กูไม่ไหวแล้วไรงี้ อยากเป็น Dancer เสื้อแดงคนนั้นโว่ยย โหยย ซันไม่อะไรนะ

แต่ว่าเคืองตรง ยุนตบก้นยายนั่นอ่ะ พูดง่ายๆ กู อยากโดนยุนตบก้นบ้าง ฮ่าาาา อ่ะนะ วินาทีที่เห็นนั้น

มันโดนตบมากี่ครั้งแล้ววะยายนี่ ทำบุญมาดี แล้วซักพักเพลงช้า ก็มี insa ,love in the ice

ซันซึ้งมากเลย ทั้งซึ้งเสียงแจ แล้วเพลง แล้วก็โปรเจคไฟสีเขียวของtvxqevent รู้สึกปลื้มอ่ะ ตาค้างเลย

ยุนมันมองตาไม่กระพริบเรยเหอะ ตาซึ้งโคตร รู้สึกชอบจริงๆค่ะ โปรเจคนี้สำเร็จแล้ว ทงบังซึ้ง เราซึ้งด้วย

แล้วก็ชอบที่โซนด้านบน ที่นั่งอ่ะ เค้าแบบลุกเป็นzone แบบไล่ระดับ แบบเหมือนนัดกันทำcode เชียร์ไรงี้

รู้สึกขำ แล้วปลื้มใจอย่างยิ่งค่ะ  ต่อเลย เอ่อ นึกก่อนเอ่อ รู้สึกเสียวแทนชางมิน แล้วทุกๆคน

ที่ต้องไปยืนแบบว่าตรงช่องที่จะยืดขึ้นอ่ะ สูงๆอ่ะ มันหลายเมตรอยู่นะเพ่ แบบเค้ากลัวความสูงด้วยไง

แต่พวกพี่เจ๋งมากๆเลย เก่งมากกก ยกนิ้วให้

Haha song :ไม่อยากบอกว่าซันโคตรชอบเพลงนี้เลย ร้องตามตลอด แบบว่าขำอ่ะ จ้องมองยุนตลอด

ฮ่าา โอยขำอย่างแรง

เอ่อ ...อัพอะไรต่อดีหว่า นึกก่อน...เอ่อ มีช่วงนึง จำไม่ได้นะว่าเพลงอะไร ยุนเดินผ่านโซนเรา

ตรงที่เรายืนอยู่ คือเราจะอยู่ด้านหลังๆไง เตรียมเลยคราวนี้ ขว้างผ้าเชียร์ไปบนเวทีนะ เห็นยุนมองด้วย

แต่ไม่เก็บค้าบ แต่เห็นมอง แ้ล้วทำหน้ายิ้มๆ.. รู้สึกดีหว่ะ(อันนีั้ก็พูดตามความรู้สึกนะค้าบ) อย่าหาว่า

กระผมหลงตัวเองหล่ะ... อ่ะต่อ แบบว่า ตอนจบ เพลง Tonight เลยแระกาน เพลงแห่งความยิ่งใหญ่

ในใจคิด ชองยุน ทำไมไม่มาทางเค้าบ่อยๆบ้าง ถ้าหมดเพลงนี้ จบเพลงนี้ เราคงต้องจากกันแล้วใช่ไหมคะ

รู้สึกแบบใจใจแป่วไปเลยอ่ะ แบบว่าคุณยังไม่ได้ทำอะไรให้ฉันชื่นใจเลยนะ ขอได้ไหม น๊ะ

ในใจเราอธิษฐานนะ ว่าขอให้มีอะไรสักอย่างเกิดขึ้น ขอให้มีอะไรสักอย่างทำให้เราดีใจหน่อยได้ไหม

ในช่วงนั้น ซันอธิษฐานต่อพระเจ้าว่า

''ขอให้ยุนได้ผ้าเชียร์จากบ้านหมีYunbearthailand ผ้าที่เราทำ

ไปอยู่บนบ่ายุนด้วย หน่อยจะได้ไหม ถ้าไม่มีโอกาสในครั้งนี้ ก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้วนะ ขอได้ไหม

(พิมพ์ไปร้องไห้ไปเนี่ย) ''  ขอเล่าแบบลง in detail นะคร๊ะ เพลง Tonight song..

~~In detail in Tonight song...~~

ขอเกริ่นโดยรวมเป็นภาษาอังกฤษก่อนน้าค้า...

Thank you..Yunho.

    Everyghing has begun...~~

=========================================================

  =================================================

**ลงรายอะเอียดสำคัญ** ตอนเพลง Tonight ของวันที่28

       ตอนนั้น เพลงนี้ ณ ขณะนั้น เวลานั้น (โอย อะไรจะนั้น ฮ่าาา)  ชีวิตเริ่มใกล้แบบว่าหมดหวัง

แต่ว่าความหวังอันรุ่งเลิศ ก็โผล่ขึ้นมาเจิดจรัส(พูดเวอร์ไปป่าววะเนี่ย) เมื่อชองยุนโฮ เดินไปโซน SJ (หรือเปล่า)

มีน้องคนนึง สมาชิกบ้านหมี คนที่ซันรู็้จักนี่แหล่ะ ไม่ขอเอ่ยนาม เพราะกลัวน้องแกไม่อนุญาต และจะไม่เป็นการ

ดีต่อเจ้าตัว.. แต่ก็น่าจะยินดีด้วย จริงไหม ที่ได้จับมือกับยุน ได้ยื่นผ้าเชียร์จากบ้านหมีYunbearthailand ให้ยุน

ขอขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้น ขอขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้คำWISH ของซันเป็นจริง

ตอนนั้นซันจ้องไปกระพิบ (ขนาดอยู่AR นะเนี่ย แต่ว่าจ้องยุนจริงๆนะ ถึงแม้ว่าแจจะอยู่ข้างหน้า ฮ่าาา)

ยุนโฮยื่นมือหยิบผ้าเชียร์จากบ้านหมียุนเมืองไทย Yunbearthailand

เห็นแล้วนะว่ายุนโฮเก็บ เห็นกับตาสองตาเลย ใส่แว่นแล้วนะ เห็นจริงๆนะ น้องเค้าแบมือขอคืน

ยุนโฮก็ไม่ให้ แล้วหยิบยื่นมือไป แล้วก็เดินไปข้างหน้า อ๊ากกก วินาทีนั้น เหมือนตัวเองจะฝันเลย

แต่เห็นกับตาจริงๆ ตัวซันเองร้องไห้เลยอ่ะ ร้องไห้ออกมาจริงๆ ทั้งมองทั้งน้ำตาไหล ในบ่าเรา

ก็มีผ้าผืนนี้อยู่เช่นกันนะพี่ยุนโฮ ขอบคุณGod ของคุณจริงๆ ขอบคุณจากใจเลยค่ะ เป็นเรื่องที่น่าอึ้งมาก

จริงๆ..ขอบคุณมากๆเลยนะ ทุกคนสมาชิกบ้านYunbearthailand รวมทั้งทุกคนที่มีผ้าอยู่ในมือ

ในวันคอน คงรู้สึกดีใจเหมือนซันไปตามๆกันเช่นกันนะคะ แต่สำหรับซันแล้วมันเป็น

อะไรที่มีค่าและน่าจดจำมากๆ เพราะว่ากว่าซันจะทำผ้าออกมาได้ กว่าจะคิดคำแต่ละคำออกมาได้

อยากบอกว่า เจออุปสรรคอะไรหลายๆอย่างมามากมาย ทั้งเรื่อง..อ่ะนะ ไม่พูดหรอก แต่ว่าอยากจะบอก

ออกมาจากใจจริงๆ ว่าหายเหนื่อย ชื่นใจอย่างสุดซึ้ง ขอบคุณพี่มากนะยุนโฮ

ไม่ได้ร้องเ่พลงtonight ก็เอามากางอ่านแล้วอมยิ้ม '' อ๊ากกช่างเป็นภาพที่น่าจดจำ น่าปลื้มใจ

อย่างสุดซึ้งจริงๆ ซันเชื่อนะ ว่าพี่ๆที่ร่วมทุกร่วมสุขกับบอร์ดมา และพี่ๆที่เกี่ยวข้องและรู้

ว่าเราเจออะไรกันมาบ้าง คงจะรู้สึกชื่นใจเหมือนซันเช่นกัน คุ้มค่าแล้วที่เราอดทนสู้

แล้วผ่านมันมา ดีใจนะ ที่ตอนนี้ยุนโฮรู้จักบ้าน Yunbearthailand.com แล้ว 

เพราะบนผ้าเชียร์จะมีคำว่า Copyright By Yunbearthailand.com อยู่

(อมยิ้มอะไรตาหมี Yunho,Chan Lak Ter พี่แกอ่านด้านนี้ไง แล้วมีภาษาไทยอยู่)

แต่พวกเราดีใจจริงๆ ถึงแม้จะเป็นเรื่องน้อยนิด แต่มันทำให้เราซึ้งใจมากๆเลย

ตอนแรกคิดว่าพี่จะขว้างกลับคืน แต่ไม่ พี่เอามาคล้องคอ เอามาซับเหงื่อ

แล้วก็อมยิ้มเวลาอ่านด้าน Yunho,,Chan Lak Ter หนูยอมรับนะว่าหนูมีผิดเรื่องตัวอาร์ แต่ว่า

หนูจะไม่เปลี่ยนแบบผ้าเชียร์อีกแล้ว ไม่ว่าจะกี่ปี กี่เดือน เพราะก่อนหน้านี้ซันเปลี่ยนแบบผ้าเชียร์

สีมาเรื่อยๆค่ะ สามครั้งแล้ว แต่ต่อจากนี้ ถ้าได้ทำ จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรอีกแล้ว

รู้สึกดี ประทับใจอย่างสุดซึ้ง....ตอนนี้ก็ยอมรับนะ ว่าเป็น Towelism ไม่หายเรย

เป็นมาแล้วหลายวัน เอามาจับ เอามากอด เวลาไปรร.ก็เอาไปดูตลอดเวลาเรยที่ว่าง

จะเอาไปตลอด จากนี้เวลาเราถือที่ไหน พวกเราืถือที่ไหน ยุนก็จะรู้แล้วว่าเรามาจาก

Yunbearthailand เราคิดว่าผ้าบ้านหมีเรามีเอกลักษณ์นะ ไม่เหมือนใคร(อันนี้ไม่ได้พูดเข้าข้างตัวเองนะ)

เอ่อ คือจากที่สัมภาษณ์น้องเค้ามาแล้วนะ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ 

แต่ว่าตามความจริงแล้ว  มันอาจจะมีคำไทยบนนั้น หรืออะไรซักอย่าง

บางทียุนโฮอาจจะหลอนนะ ฮ่าาา เพราะซันเอาไปชูทุกที่เวลาตามยุน เวลายุนมาไทย

แล้วก็เรื่องของคอนSM ครั้งที่แล้ว ยุน พี่เป็นความจำดี พี่น่าจะจดจำได้บ้างนะ

...อยากรู้จัง อยากรู้เหลือเกิน ว่าพี่จะเอาผ้าเชียร์บ้านหมีกลับเกาหลี แล้วเอาไปทำอะไร เอาไปเก็บไว้แน่นอน

ฮ่าาา..รู้สึกดีใจอย่างที่สุดเลย ครั้งหน้าพวกเราจะเอาไปชูกันอีกนะ ให้พี่เห็นอีก ให้พี่ซึ้งอีก ^^__^^

 ขอให้คำพูดของพี่คนนึงในบอร์ดนะ รู้สึกชอบคำๆนี้บ้าง เอ่ยนามละกาน เจ๊ะแอม..

''ต่อไปนี้เราจะถือผ้าบ้านเราด้วยความภาคภูมิใจมากขึ้นกว่าเดิม
ว่านอกจากมันจะสวยแล้ว มันยังเป็นผ้าผืนแรกของไทยที่ยุนเอาไปพาดบ่า กร๊ากๆๆๆๆ >O<''

อ๊ากกก I 'm very pround so much....^^__^^ Thank you,,Yunho,,Everything has begun.

 ==========================================================

 ขอเล่าต่อๆ ฮิฮิ เด๋วคนอื่นน้อยใจ เพราะเล่าแต่ยุนโฮ..(ก็ข้าพเจ้า .. ยุนฮิฮิ^^)

SHIMCHANGMIN : นุ้งมิน..โฮก.. อยากจะบอกว่าชีวิตข้าพเจ้าผูกติดกับน้องมินมาตั้งแต่คอนวันแรก

ยันวันที่สอง

ข้าพเจ้าเห็นน้องมินระยะ ไม่ถึงคืบ โฮกก.. หล่อสุดยอด คุณเป็นคนหรือเปล่าคับ...น้องมินไม่เหมือนคน

น้องมินเหมือนเจ้าชาย ฮิฮิ..(เป็นเรื่องที่แน่อยู่แล้วเน๊อะ) ชางมินจ๋า หน้าโอปป้าไร้สิวเสี้ยนจริงๆ

น้องมินทั้งเกลือกกลั้ว นั่ง แล้วเล่นตรงหลุมเราประจำ...(แอบคิด ยุนจ๋า มามั่งดิ ) ก็นะ ถ้าไม่เห็นกับตา

คือแบบว่าน้องมินหล่อขึ้นอ่ะ สุดยอด

JEJUNG : แบบ ว่าแจจ๋าอ่ะ มาบ่อยเช่นกัน แล้วแบบว่า มาทีไร เฉียงกับ Yunho ทุกที เช่นแจจ๋าอยู่

ซ้าย ยุนอยู่ตรงหน้างี้อ่ะ รู้สึกแบบว่าเอ่อ ... กูมองใครดีวะเนี่ย คนนั้นก็ที่รัก คนนี้ก็กิ๊ก โอว้ คอข้าพเจ้า

แบบว่าปวดคออย่างแรงเลย.. แต่ว่ายังไง แม้ยุนจะอยู่นุ่น เราก็เลือกที่จะมองแจจ๋าแหล่ะ ฮ่าาาา

เพราะว่าแจใกล้กว่า คนอะไรสวยปานนางฟ้า XD

YUCHUN: อ๊ากกก มิคทำให้เราหวาดผวา แบบว่ารู้สึกว่าตัวเองอิจฉาอย่างแรง มิคกี้จ๋ามาจับมือตรงโซน

หนูบ้างดิ

คือปารค์อาจจะกลัวมั๊งว่าเด๋วยื่นมือ เด๋วโดนดึงลงหลุม ละซวย.. ปารค์หล่ออ่ะ ยิ่งตอนเ่ล่นเปียโนนี่นะ

ไม่อยากบอกว่าคอนวันแรก เราประสาท ขว้างผ้าไปทำไมไม่รู้(สงสัยมันเยอะเกินหว่ะ) ขว้างไปในเวทีเลื่อนๆ

ของมิคอ่ะฮ่าาาา แต่พอปารค์ลงไป เวทีนั้นออกมาอีกครั้ง เอ่า ตายละ ผ้าหาย สตาฟเกาหลีคงแบบว่า

เก็บไปแระ ฮิฮิ พอวันที่สองไปอยู่บนไหล่ยุนซะงั้น เย้ๆๆๆ กรี๊ดดด

JUNSOO: เอ่อ กับโลมา ซันไม่ค่อยมีอะไรจะเห็นเรยอ่ะ แบบว่าไร้ซึ่งการผูกพันกับเซียอย่างแรง

คือจุนซูไม่มาโซนหนูเลยอ่ะ หึหึ แต่เห็นรอยยิ้มของพี่เซีย ก็ปลื้มค่ะ รอยยิ้มของพี่ทำหนูมีพลังมากขึ้น(จิงๆนะ)

=========================================================

มีความสุขกับคอนครั้งนี้ที่สุดเลย...

จะเก็บมันเอาไว้ในหัวใจ.. จะจดจำทุกอย่างที่เกิดขึ้นเอาไว้ในใจ

ขอบคุณGod ขอบคุณทุกๆคนทีเกี่ยวข้อง ขอบคุณหมียุนของพวกเรา U-know,Yunho

ฉันซึ้งใจ ทราบซึ้งที่สุด ขอบคุณมากๆนะ คุ้มแล้วกับการรอคอย คุ้มแล้วที่เหนื่อยหนัก

กับทุกๆสิ่งที่เป็นอุปสรรค...^^__^^ สู้ๆกับ Tokyo Dome นะพี่ คอนSm ที่เกาหลี

  -ภาพนี้อ่ะ แอบเห็นตัวเองอยู่ข้างหลังด้วยอ่ะ ถือผ้าอยู่อ่ะคนแรกเรยอ่ะ แอบฮาลึกๆฮ่าา ถ้ากล้องเค้าชัด

อีกนิด คงเหนไปแล้วมั๊งเนี่ย แต่ถ้าเห็นชัดกว่านี้ก็ดีดิ ฮ่าา

-ปล. รูปยุนโฮทุกรูป ถ้าอยากดูจากเว็บบ้านหมี เข้าไปสูบกันได้เลยจ้า

    www.yunbearthailand.com

- อยากโดนยุนตีก้นบ้าง ทำยังไงดี ฮ่าาาา...? 

-สัญญาเลย ไม่เกินสองปีจะซื้อกล้องแบบออโต้ ถ่ายเห็นเม็ดสิวยุนให้ได้คอยดูดิ(ที่มีอยู่ยังไม่พอหรอ)

ค่อยหาขายเอา ฮ่าาา

โดยรวม ซันมีความสุขที่สุดเลยกับการไปคอนทงบังในครั้งนี้ ขอบคุณจริงๆนะ 8000ที่เสียไปคุ้มแล้ว

 ~~Ending  ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้ค่ะ เด๋วเราต้องทำรูปมาใส่ต่ออีกนะเนี่ย เห้อ สู้ๆเว้ย~~

อยากตะโกนดังๆ หนูหายเหนื่อยแล้ว Mission is completed. ขอบคุณนะพี่โฮ...ขอบคุณจริงๆ